ademwerk

Meer over mij

Ik ben Denise, 41 jaar, en woon met mijn partner en zoon in Rotterdam.

Ik ben mateloos gefascineerd in de mens. Waarom we doen en reageren zoals we doen, hoe we zijn gemaakt om te overleven. En ook door de wereld en het leven zelf. Ik vind alle wezens prachtig en het leven magisch.

Fotografie is mijn passie sinds mijn jeugd. Ik kijk naar de wereld met een fotografenblik en zie voortdurend beelden voorbij komen. Het liefst zou ik een bril of camera dragen die wanneer ik wil direct alles kan vastleggen.

Muziek speelt een grote rol in mijn leven. Ik hou van trage ritmes, warme bassen. Muziek die mij herinnert aan liefde en eenheid, en me terugbrengt naar mijn hart. Ook wandelen is voor mij een anker, het liefst door een stil bos.

In mijn werk draait alles om vertrouwen, aanwezigheid, transformatie en integratie. Mijn doel is dat mensen via mijn lens of sessies hun eigen schoonheid en authenticiteit ervaren en zich verbonden voelen met zichzelf en de wereld.

1. Wat ging eraan vooraf voordat ik dit pad insloeg?

Mijn eigen zoektocht begon toen ik merkte dat ik zelf steeds minder in verbinding stond met mijn lijf. Ik voelde spanning, druk, vermoeidheid ondanks dat ik alles ‘goed’ deed. Dat werd een wake-up call. Ademwerk kwam op mijn pad, en het bracht me terug naar mezelf. Terug naar naar zachtheid.

Dat moment het besef dat transformatie niet alleen mentaal maar vooral belichaamd gebeurt was het kantelpunt. Daar begon de beweging naar waar ik nu sta: de combinatie van therapie/coaching, ademwerk en fotografie.

2. Wat brengt mij de meeste vreugde in wat ik doe?

De momenten waarop iemand weer zichzelf voelt. Wanneer ik zie hoe iemand door een gesprek, de adem, of door het moment van gezien worden voor de camera, ineens ontspant en er iets van binnen openvalt. Die blik in de ogen waarin kwetsbaarheid en zachtheid tegelijk zichtbaar worden. Dat is voor mij pure magie.
Ik geniet van de stilte ná een sessie, waarin woorden even niet nodig zijn. Van het moment waarop iemand hun eigen foto ziet en zegt: “Dat ben ik echt.”
Die herkenning, dat thuiskomen in jezelf daar doe ik het voor.

3. Wat frustreert mij aan mijn vakgebied of werkveld?

In de maatschappij mis ik vaak het lichaamsbewustzijn, de adem, de ruimte voor intuïtie en zachtheid. Alles is gericht op begrijpen en oplossen terwijl voelen en ervaren minstens zo belangrijk zijn.

Ook in de wereld van fotografie zie ik iets vergelijkbaars: veel draait om perfectie, poseren, het ‘mooie plaatje’. Terwijl ik juist geloof dat schoonheid ontstaat wanneer iemand kan laten zien wie ze echt zijn mét hun spanning, kwetsbaarheid. Wat ik wil veranderen, is precies dat: ik wil plekken creëren waar mensen zichzelf weer durven zien. Niet als diagnose, niet als rol, maar als mens.

4. Wat wekt mijn nieuwsgierigheid, mijn levenslust?

Ik ben eindeloos gefascineerd door de verbinding tussen lichaam, geest en energie.
Hoe emoties zich in het lijf opslaan, hoe adem en bewustzijn samen werken, hoe het zenuwstelsel ons stuurt zonder dat we het doorhebben.

Ik lees, ervaar en experimenteer graag.

Ik omarm het grote avontuur van mezelf zijn!

5. Welke betekenisvolle uitdaging heb ik overwonnen?

Eén van de grootste uitdagingen in mijn leven was/is leren luisteren naar mijn eigen grenzen en erkennen dat zorgen voor anderen niet hetzelfde is als trouw zijn aan mezelf.
In de GGZ leerde ik veel over patronen, hechting en overlevingsstrategieën, maar het echte inzicht kwam toen ik die thema’s ook in mezelf begon te herkennen. Ik heb lang vanuit mijn hart gegeven, vaak voorbij mijn eigen energie. Tot mijn lichaam aangaf: nu is het genoeg. Dat moment, waarin ik echt stilviel met een flinke burn-out, was pijnlijk maar uiteindelijk helend. Ik moest leren vertragen, en mijn eigen signalen serieus nemen. Wat ik daaruit haalde, was overgave en uiteindelijk kracht.

6. Wat zijn de drie grootste lessen die ik heb geleerd uit mijn leven en werk tot nu toe?

1. Het lichaam liegt nooit.
Alles wat je denkt te kunnen verbergen, voelt het lichaam haarfijn aan. Het is onze waarheid, ons kompas, onze weg terug.

2. Perfectie bestaat niet.

Perfectie is een concept. In de praktijk is er altijd iets op af te dingen, en de zoektocht ernaar kost meer tijd en energie dan het oplevert. Of het nu in therapie, ademwerk of fotografie is pas als iemand zichzelf durft te laten zien, ontstaat echte ontmoeting.

3. Spelen is essentieel, ook als volwassene.
Als kind spelen we vanzelfsprekend, maar als volwassene vergeten we het vaak. Spelen helpt mij om te experimenteren en het leven lichter te maken en het leert mij eraan dat plezier en verwondering net zo waardevol zijn als verantwoordelijkheid en volwassenheid. Bovendien helpt spelen mij om milder te worden naar mezelf en mijn eigen oordeel los te laten.

7. Stel je een wereld voor waarin mijn werk niet meer nodig is.

Dat zou een wereld zijn waarin mensen vanzelfsprekend in contact staan met hun lichaam en emoties.
Waarin gevoelens niet worden weggedrukt, maar met nieuwsgierigheid worden ontvangen.
Waar zachtheid en kracht hand in hand gaan en waar we elkaar echt durven zien, zonder oordeel of masker.

In die wereld zouden mensen ademen met meer bewustzijnmen leven vanuit meer vertrouwen. Dan zou mijn werk niet meer nodig zijn, omdat iedereen zich al herinnert hoe het voelt om thuis te zijn in zichzelf.

8. Wat weet ik nu dat ik jaren geleden had willen weten?

Dat ik niets hoef te bewijzen om waardevol te zijn. Dat zachtheid geen zwakte is, maar een kracht die opent in plaats van afsluit. Dat ik mag rusten in wie ik ben, zonder mezelf te hoeven forceren om iets te worden.